Και ξαφνικά πέρασαν 120 μέρες…

120 μέρες… Για τις προηγούμενες 120 μέρες αλλά και για τις επόμενες 245 μέρες είμαι και γω ένα στρατευμένο νιάτο.. Ήρθε και μένα η ώρα μου να υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα.
Θυμάμαι το πρωϊνό που σηκώθηκα για να πάω στον Κηφισό (και από κει στην Σπάρτη, καθότι παρουσιάστηκα στο Κ.Ε.Ε.Μ) και μία σκέψη με ταλάνιζε…»Τι πάω να κάνω τώρα;» αναρωτιόμουν.
Σώμα Εφοδιασμού & Μεταφορών
Η ιδέα του στρατού είχει σχηματιστεί στο μυαλό μου ως μία υπηρεσία του δημοσίου με μια ατελείωτη ουρά, μια αναγκαστική αναμονή διάρκειας 365 ημερών. Με αυτή, την όχι και καλύτερη δυνατή ψυχολογία παρουσιάστηκα και το αλληλένδετο (δυστυχώς) γραφειοκρατία και δημόσιο εμφανίστηκε! Δώσαμε δεν θυμάμαι και γω πόσες φορές την ίδια συνέντευξη γράφοντας και ξαναγράφοντας τα ίδια και τα ίδια πράγματα…Κατά τα άλλα, η γνωριμία με τα λοιπά «ψάρια» που θα «κολυμπούσαμε» μαζί στην ίδια γυάλα  σου αποκαλύπτει πόσο μικρός είναι ο κόσμος. Γνωρίζεις άτομα που τυγχάνει να γνωρίζουν άτομα που έχεις να δεις από το δημοτικό!! Η πρώτη μέρα τελείωσε το βράδυ αφού μας είδαν γιατροί, μας εμβολίασαν (τα γνωστά «εμβόλια»), μας έντυσαν, μας χώρισαν σε λόχους-διμοιρίες-κρεβάτια η στρατιωτική ζωή μας ξεκίνησε.

Σιγά σιγά προσαρμοστήκαμε στη νέα μας ζωή, άλλοι πιο εύκολα άλλοι πιο δύσκολα. Νέες λέξεις – φράσεις όπως «Αλτ! Τις ει;» εντάχθηκαν στο λεξιλόγιο μας, μαζί με νέες συνήθειες (καθαρισμό όπλου) και σιγά σιγά κάπως οι μέρες άρχισαν να περνάνε.  Και κάπως τα προβλήματα μας έφεραν πιο «χακί» χρώμα..Πιο πολύ μας απασχολούσε το γεγονός πως ο 3ος Λόχος είχε πολλά βύσματα και δεν έκαναν υπηρεσίες που τις φορτωνόμασταν οι υπόλοιποι παρά το γνωστά καθημερινά που απασχολούν κάθε πολίτη. Κι όμως η αλλαγή αυτή προσωπικά με ξεκούρασε. Ένιωσα να βρίσκομαι σε ένα άλλο κόσμο, με άλλους ρυθμούς και άλλα προβλήματα χωρίς να νιώθω την άμεση επιρροή των όσων διαδραματίζονταν έξω από την περίφραξη του στρατοπέδου. Στον αντίποδα βέβαια, με κούραζε αφάνταστα η νοητική απραγία. Δεν κάναμε τίποτα που να απασχολούσε το μυαλό μας λίγο παραπάνω. Το πρόγραμμα ήταν κάπως έτσι Εκπαίδευση-Σκοπιά-Αγγαρεία-Σκοπιά-Ύπνος..

Πέρασαν λοιπόν κάπως έτσι οι 40 μέρες και ήρθε η ώρα να μάθουμε που θα πάει ο καθένας μας…Λήμνος…Το είχα δηλώσει κιόλας (επειδή έχει πολλά μόρια) οπότε όταν το άκουσα, χάρηκα..Μετά από περιπετειώδη τρόπο (πέσαμε πάνω σε απεργίες λιμενεργατών με το καράβι να αποκλείεται στη Λήμνο και μεις στο Λαύριο) φτάσαμε. Το συναίσθημα εκείνο της πρώτης μέρας συνοψίζεται στη λέξη απογοήτευση.  Ελπίζω το καλοκαίρι η Λήμνος να καταφέρει να μου αλλάξει εντύπωση, αλλά έως τώρα μόνο ως ξερότοπο μπορώ να την περιγράψω όπου φυσάει αρκετά συχνά, έχει την απίστευτη υγρασία και κάνει κρύο. Όσον αφορά το στρατιωτικό κομμάτι, αρχικά ήταν πολύ δύσκολα. Όχι λόγω στελεχών, αλλά λόγω των αρκετών υπηρεσιών που έπρεπε να καλύψουμε. Η μετάβαση αυτή από ένα μεγάλο κέντρο (που καλώς ή κακώς μπορείς και χάνεσαι) με αρκετές εξόδους σε μονάδα με μικρή δύναμη (όπου δεν χάνεσαι για κανένα λόγο) με λίγες εξόδους ήταν κάπως απότομη. Στην αρχή οι 150 μέρες φάνταζαν ατελείωτο βουνό. Όταν αναλάβαμε υπηρεσίες (είχαμε και βδομάδα προσαρμογής και άδεια στη μέση) οι μέρες άρχισαν να περνάνε πιο γρήγορα αλλά μειωνόταν ο ύπνος..Ειλικρινά, στη Λήμνο, θέλεις να έχεις έξοδο ώστε να μπορέσεις ένα βράδυ να κοιμηθείς αδιάκοπα. Σιγά σιγά ήρθε και άλλος κόσμος και η κατάσταση άρχισε να καλυτερεύει. Έπειτα ήρθε η ώρα μας να πάμε για χειμερινή διαβίωση (τα λεγόμενα «σκηνάκια»). Μπορώ να πω ότι περίμενα να πάμε για να αλλάξουμε παραστάσεις και να περάσει πιο γρήγορα ο καιρός, πράγμα που συνέβη. Διανυκτέρευσα 9 από τις 10 μέρες και το μόνο που με δυσκόλεψε ήταν το κρύο. Μέσα στη σκηνή, κρύο. Έξω από τη σκηνή για υπηρεσία, πάλι κρύο. Όμως προτιμούσα τα σκηνάκια από το τάγμα. Πηγαίναμε για βολές, για αναγνωρίσεις και όλη μέρα κάτι βρίσκαμε και κάναμε και περνούσε η ώρα μας! Συν τοις άλλοις ήταν μια εμπειρία που ως πολίτης (αφού δεν με διακατέχουν τέτοιες ορέξεις) δεν θα τη ζούσα.

Οι σκηνές μας

Οι σκηνές μας

Πρέπει δε να πω, ότι περασα την καλύτερη από ποτέ Τσικνοπέμπτη που θα μου μείνει αξέχαστη!!Και αυτό είναι το πιο ωραίο που προσφέρει ο Στρατός..Προσφέρει πολλές καλές στιγμές με την παρέα αρκεί να μην είσαι άνθρωπος γκρινιάρης, αλλά πρόθυμος μέσα στην όποια δυσκολία να μπορέσεις να γελάσεις μαζί με τους άλλους που είστε μαζί. Και αυτό είναι αυτό που προσπαθώ να κρατήσω από τις 120 αυτές μέρες. Τις καλές στιγμές από τη Σπάρτη αλλά και τη Λήμνο, γιατί εφόσον μπήκαμε στο «λούκι» του στρατού ας κοιτάξουμε τις μέρες που έχουμε να τις περάσουμε καλά!!

Άντε καλή μου θητεία και καλή αρχή παραμεθωρίου στην καινούρια σειρά!

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: