Ταξιαρχό..phobia

Και καθώς οι μέρες περνούσαν μία «ψευδιάσθηση» γεννήθηκε στο μικρό μου μυαλουδάκι…Είπα και γω «Ξέρεις, τώρα τρεις μήνες περάσαμε την εμπλοκή μας, τα σκηνάκια μας, και πλέον ταχτοποιηθήκαμε με ένα 7 με 8 μέσα και 1 έξοδο…Αλλά έστω και έτσι και με τη νέα σειρά που θα έρθει, θα μπορέσουμε να είμαστε λίγο πιο χαλαροί»…
Κούνια που με κούναγε…Έγινε το ακριβώς αντίθετο!! Μέσα σε ένα μήνα πέρασαν εξέχουσες προσωπικότητες από το στρατόπεδο μας και όπως καταλαβαίνετε η αγγαρεία πήγε σύννεφο..Να τρέξουμε να κάνουμε δουλειές που τόσα χρόνια δεν έγιναν (κλασσική ελληνική(;) νοοτροπία) ξεχνώντας πως όλα τα πράγματα για να γίνουν θέλουν το χρόνο τους και όχι βεβιασμένες προσπάθειες. Το δυστυχές γεγονός όμως είναι πως οι εξέχουσες αυτές προσωπικότητες είχαν παράπονα και αποκόμισαν αρνητικές εντυπώσεις από το στρατόπεδο..Τώρα η απορία μου είναι η εξής: Γιατί σε κάθε τέτοιο γεγονός, οι φαντάροι είναι οι πρώτοι που νιώθουν τα παράπονα αυτά;;;
Για να γίνω και πιο συγκεκριμένος..Συνέβη να αλλάξει ο διοικητής της ταξιαρχίας και όπως διαφαίνεται έχει πολλά αρνητικά σχόλια για τις εγκαταστάσεις μας. Προσέξτε, για τις εγκαταστάσεις μας. Και όμως, η πίεση άρχισε να ασκείται στους φαντάρους. Τα κτήρια και οι εγκαταστάσεις παρουσιάζουν ατέλειες και ελλείψεις, οι φαντάροι γινόμαστε πιο προβλεπόμενοι. Τι να πω; Και το αστείο στην όλη υπόθεση είναι η ταξιαρχο-φοβία!! Έχει στηθεί ολόκληρο άτυπο σύστημα ενδοσυνεννόησης ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για το ενδεχόμενο να έρθει ο ταξίαρχος..Και όπως αντιλαμβάνεστε αυτό πια έχει γίνει καραμέλα και δικαιολογία για όλα…Που να φανταζόμουν ότι στα τελείωματα της παραμεθωρίου τα πράγματα θα ζόριζαν παραπάνω από ότι στην αρχή;;; Τέλοσπάντων…Οι μέρες θα περάσουν εμείς θα φύγουμε και ο κύκλος αυτός (φαύλος ή όχι) θα συνεχιστεί…

Και αν κάποιος με ρωτήσει τι αποκόμισα από το στρατό, σίγουρα θα αναφέρω πως ακόμα και στην μικρή κοινωνία του στρατού, αποδεικνύεται περίτρανα πως η αρχή της ισότητας και της ισονομίας δυστυχώς δεν ισχύει. Αυτό το ρημάδι το «βύσμα» στέλνει κόσμο στο ναυτικό και άλλους στο στρατό στην παραμεθώριο. Ο μεν δεν κάνει τίποτα, ενώ από τον δε απαιτείται να πράττει σωστά την υπηρεσία του, να είναι προβλεπόμενος και τόσα άλλα. Δεν θα επεκταθώ άλλο σε αυτό γιατί αποτελεί κοινό μυστικό, μα αυτό που με φοβίζει είναι πως συνηδειτοποιώ (έχοντας νιώσει την εμπειρία αυτή μέσα στο στρατό) πως έξω από το στρατόπεδο, στον καθημερινό στίβο, δεν είμαστε όλοι ίσοι. Κάποιοι «παρασιτούν» εις βάρος άλλων, κάποιοι κερδίζουν ασταμάτητα ενώ άλλοι που πασχίζουν διαπιστώνουν πως κάθε προσπάθεια τους είναι μάταια. Ξέρω, ανοίγω μεγάλο θέμα που ξεφεύγει κιόλας αλλά με συνεπήρε το παράπονο (αν αυτό μπορεί να υποθεί έτσι), συγχωρέστε με…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: